logo

ग्रिनकार्ड र पीआरको सपनामा गाँसिएको वैदेशिक शिक्षा

लक्ष्मण सिटौला
एक दिन अचानक म्हैपी मन्दिरमा भेटिइन उनी । दसौं वर्षसम्म नभेटेपछि मैले उनलाई कि विदेश गइनँ या कि बिहे गरेर घरजम गरिन भन्ने सोच्दथें । मेरो अनुमान सही निक्लिएछ । उनले बिहे गरिछन् । मन्दिर आउँदा साथमा एउटा सानो छोरासँगै थियो  । म्हैपीको पश्चिमपट्टिको खुड्किला उक्लिदै गर्दा दस वर्षपछि एक्कासि भेट भयो हाम्रो । म मन्दिर दर्शन गरेर सिँढी ओर्लदै थिए । उनी हातमा थाली बोकेर उक्लिदै थिइन् । पहिला त उनी धेरै दुब्ली थिइन तर बिहे गरेपछि मोटाइछन्  । केटीहरु प्रायः बिहे गरेपछि मोटाउँछन् । त्योमाथि पनि बच्चा भएपछि त झन । उनले देखिन् । अलिकति हाँसिन् । तर मैले उनलाई बोलाइनँ । बाटोमा हिँड्ने अरु सामान्य मान्छेले जस्तै उनी हिँडिरहेकी थिइन् । उनी चढेकी खुड्किलो र म झरेको खुड्किलाको एउटा मिलन बिन्दु आयो । उनी रातोपिरो भइन् । एक्कासि अनुहारमा हाँसो खुसी लाज बेचैनी छट्पटी अतीत सब दौडिएको देखें । हामी सानोमा अक्सर यही सिँढीमा आएर घन्टौ. गफिन्थ्यौं । हाम्रो प्रेमको प्रथम पुस्प यही मन्दिरको सिँढीबाट फुल्न सुरु भएको थियो । प्रायः शिशिर ऋतुमा पनि नझर्ने बोटहरु थिए यहाँ । उनलाई उजाड मन पर्दैनथ्यो । त्यहाँ एकान्त छ । र प्रेमले एकान्त खोज्छ । सानैदेखि परिचित यही ठाउँमा हाम्रो दस वर्षपछि भेट हुँदा म एक्कासि भावुक भएछु । सधैं शनिबार म्हैपी दर्शन गर्ने बाहना लिएर उनलाई भेट्न आउँथे म । भर्खरै एसएलसी उत्तीर्ण गरेर उनले अमृत साइन्समा आइएससी ज्वाइन गरेकी थिई । म सरस्वती कलेजमा आइ कम सेकेन्ड एयर अध्ययन गर्दै थिएँ । मन्दिरबाट सुरु भएको हाम्रो प्रेम मन्दिरबाट नै अन्त भएको थियो । त्यो एउटा अतीत बाँचिरहेको थियोे मेरो छातीको भित्तोमा टोलाएर हेरिरहे मैले उनको मुहारमा ।
उनले पनि मैले जस्तै हेरिरहेकी थिइन् । बाटो शून्य थियो । बच्चा भित्तामा फुलेको चमेली फूलको लहरासँग खेल्न थाल्यो । हामी दुवैको परेली एक्कासि भिजे । लत्रेको परेलीको ढक्कन माथि खोलिन् उनले र मलाई निस्फिक्री हेरिरहिन । छेउमै उभिएको सल्लाको बोटमा अडेस लागेँ म । जस्तो अक्सर विगतमा म यही गर्थें । खोई किन पो हो सल्लाको बोटमा अडेस लागेर उभिँदा उनी मलाई धेरै हेन्डसम लाग्थ्यो रे ! उनको खुसीको लागि कहिलेकाहीँ त म्हैपीको सबैभन्दा ठूलो रुख पनि चढेको छु। जब म उभिएर उनको आँखामा हेर्न थालें
उनका आँखाबाट गाजल पखाल्नेगरी आँसुको नदी बग्न थाल्यो । एक्छिन अतीतले दुवैलाई डो-याएर लग्यो धेरै परसम्म र भिजायो दुवैको आँखा ।
शब्दहरूको आवश्यकता पर्दोरहेनछ रुनको लागि। सिंगो एउटा मीठो अतीत नै काफी थियो । निःशब्दमै हजारौं शब्दहरुको निर्माण हुँदोरहेछ । घामको किरणले स्पर्श गरेका मन्दिरका छानाहरुबाट आएको उज्यालो मेरो आँखामै प-यो । जस्तो पहिला पहिला पनि पथ्र्याे र मेरो मुहारमा छल्किएको उज्यालो हेर्नकै लागि भनेर उनी हरेक शनिबार ठीक आठ बजे भेट्ने बाहान गर्थिन् यति नै बेला प्रायः । आज पनि यस्तै भयो । आज त संजोग हो । के जिन्दगी यिनै संजोगहरुको सञ्चिति हो र ? तर संजोग पनि यतिबेला नै पर्नुपर्ने ! कस्तो अचम्म !! सल्लाको फेदबाट चियाइरहेको घामको किरण अनि सिरसिर बगेको पातलो बतासको शीतल चिसोले छोएपछि हामी कस्तो नोस्टाल्जिक भयौं
मेरा पनि आँखाबाट अतीत झ-यो ।
मौनतालाई भङ्ग गरेँ मैले
‘माया !! ?’
‘हजुर’
‘किन रोएकी ?’
‘हजूर चाहिँ किन रोएको त ?’
‘तिमी रोएको देखेर’
‘मत धेरै रोइसके । यस्तो लाग्छ अब मसँग रुने आँसु नै छैन’
‘म दिउलानी सापटि लिन्छ्यौ ?’
‘ह्या हजुर पनि त्यही जिस्किने बानी गएको रहेनछ है’
‘त्यही बानीले त तिम्रो मन जितेको थिए नि’
‘तपाई अझैसम्म यो मन्दिर आउनुहुन्छ र ?’
‘आइरहेको छु हरेक शनिबार जस्तो पहिला आउने गर्थें ’
‘यतिबेला नै आउनुहुन्थ्यो ?’
‘हो यति नै बेला आएरहे दस वर्षसम्म लगातार’
‘ओ माइ गड रियल्ली ?’ अनि यति नै बेलाचाहिँ किन आउनुपरेको ?
नि हजुरलाई !’
‘यो बेला सूर्यको किरणले मन्दिरको छानाबाट उज्यालो
याक्थ्यो अनि तिमीले हेरिरन्थ्यौ मेरो मुहारको उज्यालोमा’
‘ओ गड आइ एम सरि राजा भेरी भेरी सरि ल !’
‘बिहे गरिसकिछौ बच्चा पनि यत्रो भइसकेछ !’
भित्तामा फूलसँग खेलिरहेको सानो बाबुले हाम्रो वार्ता भंग गरिदियो । अनि, तीनै जना फेरि मन्दिर उक्लिन थाल्यौँ । बाबुलाई मैले हात दिएँ । ऊ मेरो हात समातेर सिँढी उक्लिन थाल्यो । कस्तो मायालु थियो बाबू । यस्तो लाग्यो मैले उसलाई धेरै पहिलेदेखि नै भेटेर चक्लेट दिँदै आइरहेको छु । तल पारिजात स्मृति भवन देखाउँदै उनी बोल्न थालिन् फेरि ।
‘त्यही भवनको स्टेसन र पसलमा हजुरलाई एउटा पत्र छोडेर म अस्ट्रेलिया अध्ययन गर्न गएकी थिएँ । आएस्सी सकेपछि बुबाले बाहिर पढ्न जानुपर्छ भन्नुभयो । मैले नाइँ भन्न पनि सकिना । पन्ध्रौं दिनमा भिसाको सबै प्रक्रिया सकियो । मैले जानेबेलामा हजुरलाई भेट्न धेरै कोसिस गरे तर सकिनँ । बुबालाई अलिकति थाहा थियो हाम्रो प्रेमको बारेमा । हजुर त केटा त्यति गाह्रो थिएन तर मलाई गाह्रो थियो । मेरी बहिनीलाई थाहा थियो हाम्रो प्रेमको बारेमा । एकदिन बुबालाई सबै कुरा लगाइदिछ उसले । त्यो रात बुबाले मलाई धेरै गाली गर्नुभयो अनि भोलिपल्टै अस्ट्रेलियाको कुरा गर्नुभयो ।
अस्ट्रेलियाको पारामाटा वीन्सटन चर्चिल कलेजमा मेरो आइटिमा एडमिसन भएको थियो । पारामाटा सिड्नीबाट टाढा थियो । आमाको माइतीपट्टिका एक जना चिनेका दाजु हुनुहुन्थ्यो सिड्नीमा । बुबाले उहाँकै जिम्मेवारीमा मलाई पठाउनुभयो । नेपालबाट अस्ट्रेलिया पुग्दा यहाँको रहनसहन र त्यहाँको संस्कृतिमा धेरै अन्तर पाएँ मैले । एउटी महिला विदेशमा बसेको एक अपरिचित पुरुषको सरणमा पुगेँ म । ऊ एयरपोर्ट लिन आएको रहेछ । सिड्नीको सरिहिल्समा उसको रुम रहेछ । आधा घन्टामै पु-यायो गाडीले । मेरा अभिवावक कति निर्दयी रहेछन् जस्तो लाग्यो । विदेशमा एउटा अपरिचित पुरुषकोमा सरण मागेर बस भनी खुल्ला भन्नू भनेको भोकाएको बाघको खोरमा एउटा कलिलो खरायो हाल्दिनु त हो नि होइन ?
नेपालमा छोरी बिग्रन्छे भनेर गाली गर्छन् । प्रेम गरी भने अनेक जुक्ति निकालेर छुटाउने बहना बाजी गर्छन् । सबले घृणा गर्छन् तर विदेशमा चाहिँ सिधै केटोकोमै जाऊँ भनेर भन्छन् अचम्म छैन त ! विदेशमा जे गरे पनि छुट है हाम्रो नेपाली समाजलाई !  । म बाध्य भएर ऊसँगै बसे अरु कुनै उपाय पनि त थिएन नि । उसलाई छोडेर अन्त बस्नु पनि झन खतरा थियो । नेपालबाट अध्ययन गर्न अस्ट्रेलिया जाने प्रायः सबै केटीको यही कथा हो मेरोजस्तै ।
क्लास सुरु हुनुभन्दा एक महिनाअगाडि नै यहाँ छोरी बिग्री भनेर मलाई मेरा अभिवावकले अस्ट्रेलिया जान बाध्य पारेका थिए । त्यहाँ पुगेपछि बुबाले उसलाई फोन गर्नुभयो र भन्नुभयो ‘ल बहिनीलाई राम्रोसँग जिम्मा लिएर राख उसलाई कुनै समस्या नहोस है भनेर । उसले राम्रै जिम्मा लियो मेरो । पुगेको दिनमै ‘वाइन पिउनुपर्छ यहाँ त वाइन नपिउने मान्छे त पुरै पाखे हुन्छ’ भन्यो उसले । म एक अदना अन्जान केटी उसको अनुरोधलाई कसरी अस्वीकार गर्न सक्थेँ र ? गएकै दिनबाट अस्ट्रेलियन वाइन पिउन थालें । एउटा कोठा थियोे । त्यही भान्सा, त्यही बेड, त्यही बाथरुम, त्यही डाइनिङ, त्यहीँ टिभी । पलङ पनि थिएन । एउटा मात्रै मोटो फोमबाट निर्मित ठूलो बेड थियो । दुई दिन बित्यो सङ्कटले । आमाले माइती गाउँको परिचित भाइ सोझो छन ती भाइ भनेको सम्म थाहा छ मलाई तर भाइ अस्ट्रेलिया आएपछि कति बिग्रेका रहेछन् थाहा भयो ।
काठमाडौं धेरै सुरक्षित । नेपाल धेरै स्वच्छ, म नयाँबजारकी माया न्यौपाने, मेरो नयाँबजार धेरै पवित्र । उसलाई खाना बनाउनु उसको लुगा धुनु, कयौं महिनादेखि नधोएका तन्ना सोफाका खोल र उसका सबै लुगाफाटो धुनु मेरो दैनिकी बन्न थाल्यो । यतिसम्म ग¥यो कि उसले भित्री कपडासम्म धुन लगायो मलाई । उसको अभिष्ट पूरा हुनसकिरहेको थिएन मलाई रिस देखाउँथ्यो । दिनको एक बट्टा त चुरोट पिउँथ्यो ऊ लुगा धुँदा पाइन्टको गोजिमा खैनी र गुटकाका पोका पाउँथेँ । ऊ नुहाउन बाथरुम जान्थ्यो तर चुकुल लगाउँदैनथ्यो । नांगो नुहाउँथ्यो । मलाई यति असहज महसुस हुन्थ्यो कि यही आत्महत्या गरेर मरुँ कि जस्तो । कस्तो खराब हर्कत बोकेर बाँचेको एउटा अधर्मी पुरुष थियो ऊ । आदिम मान्छेजस्तो । यस्तालाई कसरी दियो होला भिसा पनि एम्बेसीले भनेर कल्पना गर्थें । के पढ्न सक्छ होला यस्ताले मनमनमा सोच्न बाध्य हुन्थें ।
म बाथरुममा लुगा धुँदा पनि चुकुल हालेर धुन्थें । ऊ चुकुल नहाल भन्थ्यो । हरेक पटक म बाथरुममा नुहाउन वा लुगा धुन जाँदा र ढोका खोल्दा ऊ अस्लिल चलचित्र हेरिरहेको हुन्थ्यो । अनि म कता जानू जम्मा त्यही एउटा कोठा त थियो । म बाथरुमबाट बाहिर निस्किसकेपछि एक छिनमा बल्ल बन्द गर्थ्यो त्यो अस्लिल भिडियो । एकदिन मभित्र नुहाइरहेको बेलामा बाहिरबाट चुकुल हालिदियो उसले र शर्त गरायो मलाई कि अब आइन्दा कहिले पनि चुकुल नलगाई नुहाउने भनेर । निस्सासिएर मर्नुभन्दा उसको शर्त मान्न म मजबुर भएँ । निस्कदा उहीँ अस्लिल चलचित्र लगाएको थियो टिभिमा । मलाई थाहा छ म उसको यौनको सिकार हुन्छु भन्ने । उसले त्यही किसिमको वातावरण तयार गर्दै थियो । कसैलाई पनि चिन्दिनथें म ऊबाहेक । पुगेको दिनदेखि त्यहीँबाट म कतै बाहिर निस्केको पनि थिइनँ । ऊ नै मेरो लागि सब थोक थियो । अभिवावक भने पनि दाजु भने पनि या एउटा नेपालीको नाता भने पनि वा साथी भने पनि । ऊ यौनको एउटा लामो तृष्णा र भोक लिएर बाँचेको छ । ऊ एउटा यौनको मनोरोग लिएर बाँचेको मनोरोगी हो भन्ने मैले सम्झिएँ । हरेक कुरामा ऊ यौनलाई जोडी हाल्थ्यो । ऊ रोगी हो । एउटा लामो यौनको मनोरोग पालेर बाँचेको पुरुष शरीर थियो ऊ । यस्तो मनोरोगीको हातमा जिम्मा लगाउने मेरा अभिवावक पनि रोगी नै हुन भनेर चित्त बुझाउन थालेँ मैले  । ऊ अस्लिल हेर्थ्यो, अस्लिल पढ्थ्यो, अस्लिल सोच्थ्यो, अस्लिल खान्थ्यो (मादक पदार्थ) र अस्लिल हेर्थ्यो ।
अन्ततः म बच्न सकिनँ उसको त्यो मनोरोगबाट ।
जस्तो सङ्गत त्यस्तै त बन्दोरहेछ नि मान्छे । कि प्रत्याक्रमण गर्न सक्न प-यो कि हात उठाउनुप-यो । मैले हात उठाउनुको विकल्प थिएन । हात उठाए । ऊ खुसी हुन थाल्यो । मलाई पनि वाइन पिउने आदत प-यो । रोक्ने, देख्ने, घृणा गर्ने, गाली गर्ने, अर्ति दिने, अंकुस लगाउने, राम्रो कर्म गर्नका लागि उत्प्रेरित गर्ने मान्छे कोही हुँदैन विदेशमा । यहाँबाट जाने सबैलाई उन्मुक्ति मिलेको आभाश हुन्छ । स्वतन्त्रता भनेको यही हो भन्ने अनुभूति गर्छन् सबै विद्यार्थीले । हदभन्दा बढी नै दुरुपयोग हेँदोरहेछ स्वतन्त्रताको त्यहाँ । त्यसैले त्यहाँको स्वतन्त्रता आफैं घाइते बन्दकीमा परेको छ ।
जुन उद्देश्य लिएर जुन आशा लिएर जुन सपना लिएर म त्यहाँ गएकी थिएँ  । तर, ती सबै मिथ्या लाग्यो । मेरो रुम मेट पुरुष, अनि म महिला । धेरै यसरी नै अध्ययन गर्दा रहेछन् अस्ट्रेलियामा । एउटा रुम मेटसँग झगडा प-यो भने अर्को रुम मेटसँग बस्नु बाध्यता हुँदोरहेछ । प्रायः केटीले आफ्नो अस्तित्व र अस्मिताको घमण्ड नगरे हुनेरहेछ । पछि बुज्दै गए । सुरुको त्यो डर त्रास अहम, महिला हुनुको अस्तित्वबोध, लज्जाबोध, स्त्रीधर्म र अस्मिता बिस्तारै हराउँदै गए । म महिला हुँ कि पुरुष हुँ भन्ने आफ्नै सम्बोधीता हराउँदै जाँदोरहेछ । ममा पनि त्यही भयो जस्तो यहाँ आउने प्रायः केटीहरुले त्यो पीडा भोग्छन् । माया हुँदैन त्यहाँ । त्याग, दया, धर्म, संस्कार, संस्कृति आफ्नोपनको अनुभूति हराउँदै गएपछि मानिस र पत्थरबीच भिन्नता नै के हुन्छ र ?
एक महिनापछि पढाइ सुरु भयो ।
सिड्नी र पारामाटा दैनिक दुईदुई घण्टाको यात्राले म थकित भएँ र अब उतै बस्ने भए । कलेजको होस्टेल पनि प्याक भइसकेको थियो । कुनै विकल्प थिएन । एकजना इन्जिनियरिङ क्लासको नेपाली केटा साथी भेटें । परिचय भयो । गोरखा पाँचखुवा देउरालीका इन्द्र देवकोटा । सहयोगी रहेछन् । उनी र उनको महिला रुम मेट रहेछनसँगै । महिला जापानीज रहिछन् । भान्साकोठा फरक थियो । एउटा पलङ बेग्लै रहेछ । जापानीज ती केटी पनि इन्जिनियरिङकै विद्यार्थी रहिछन् । मलाई पनि सजिलो भयो । इन्द्रजीले सहयोग गरे । यता सिड्नीबाट आफ्ना सामान लिएर म पारामाटा सरें ।
पढाइ सुरु भयो । आइटी पढ्न गएकी थिएँ म । खर्च सक्किसकेको थियो । बुबाले अब खर्च पठाउन नसक्ने आशय व्यक्त गरिसक्नुभएको थियो । सबैको विद्यार्थी जीवन । भनेको बेलामा काम पनि पाउन गाह्रो । उता आमाले पनि अब आफैं जागिर खाएर पढ्नुपर्छ भन्नुभएको थियो । केही दिन त इन्द्रजीले सहयोग गरे । काम नमिलेसम्म ग्रोसरी किन्न पर्दैन र रुमको भाडा पनि तिर्न पर्दैन भन्नुभयो । नेपालबाट अध्ययनमा त्यहाँ जाने प्रायः सबैलाई यो नियम लागू थियो । जापानीज केटी ईन्द्रभन्दा भुतुक्क हुँदोरहेछ । उनीहरू रातभर चलेको गिज्जेको मलाई असज महसुस भइरहेको थियो । त्यहाँ पनि वाइन पिइन्थ्यो । रमाइलो थियोे वातावरण । थोरै समयमा म परिचित भएँ । मोबाइल किनेकी थिएँ । नम्बर यता सिड्नीको मेरो दाइ हरिलाइँ पनि दिएको थिएँ ।
कामको खोजीमा भौतारिरहेको थिएँ । सधैंभरि अरुको कमाइ खाएर कसरी बस्नु । ग्लानी भइरहेको थियो । जस्तो काम पाए पनि गर्छु भन्ने मनसाय बनाए । पारामाटाको गल्ली गल्ली चोक चोक चहारें । एउटा रेस्टुरेन्टमा ‘किचन क्लिनर वान्टेड’ को विज्ञापन देखेँ । फोन गरेको आइज भन्यो । भोलिपल्ट साँझबाट म काम गर्न थालेँ । भान्सामा आइपर्ने सबै काम गर्नुपथ्र्याे । घन्टाको पन्द्र डलरमा जम्मा पाँच घण्टा काम थियो दैनिक । एकजना नेपाली भाडा माझ्ने काम गर्छन् यहाँ ऊ अहिले आमा बिरामी परेर नेपाल गएको छ भन्यो सेफले । खुसी लाग्यो म काम गर्ने ठाउँमा अर्को नेपाली पनि काम गर्दोरहेछ भनेर । काममा रमाउन थालें र ती नेपालीको आगमनको प्रतीक्षा गर्न थालें । म जागीर भएको पहिलासँगै बसेको मेरो रुम मेट हरिलाई थाहा थियो । उसले आफ्नो नेपाली नाम बिगारेर ह्यारी राखेको थियो ।एकदिन अचानक
ऊ मलाई भेट्न पारामाटा आयो । साँझ परेको थियो । ऊ मेरो काम गर्नी ठाउँमा आयो । र बेलुकीसम्म कुरिरह्यो । आज यही बस्ने भन्यो मैले नाइँ भन्न सकिनँ । किनकि एक महिनासम्म त उसले मलाई सरण दिएको थियो । जे भयो अब म त्यो नमीठो अतीत बिर्सन चाहन्थेँ । तर फेरि आज त्यही अतीत आयो मेरो सामुने र यसबाट भाग्न सकिनँ म । मैले रुममा लिएर आएँ । रातको नौ बजिसकेको थियो । उसले बेस्सरी वाइन खायो । हामीहरु सबैले वाइन पियौँ । उसले थुप्रै ग्रोसरी किनिदियो । त्यो रात हामीसँगै बस्यौं । ऊ भान्सामा मसँगै सुत्यो । इन्द्रजीले पनि माइन्ड गर्नुभएन । अर्को अचम्ममा परें म फेरि त्यो रात ।
अर्को दिन अचानक
आमा बिरामी भएर नेपाल आउनुभएको साथी रेस्टुरेन्टमा आउनु भएछ । उहाँ डिस वासमा भाडा हालेर होज हान्दै हुनुहुन्थ्यो । मलाई देख्नु भयो । उहाँलाई देखेर म झसंग भए । आफ्नै परिचित साथी पकनाजोलका निर्मल श्रेष्ठ । हामी आठ क्लाससम्म नयाँ बजारमासँगै पढेको । देख्नासाथ उसले मलाई हग ग-यो । ओहो मलाई पनि बल्ल आफू सुरक्षित भएको महसुस भयो । दुवै एकै रेस्टुरेन्टमा जागिरे र कलेज पनि एउटा नै रहेछ । केही दिन हामीसँगै घुम्न निस्कियौँ । ऊ एक्लै रहेछ । भाडा तिर्नकै लागि भए पनि रुम मेट खोजेरसँगै बस्नु बाध्यता रहेछ त्यहाँको स्थिति । एकदिन उसले मलाई ऊसँगै बस्न अनुरोध ग-यो । मैले नाइँ भन्न सकिनँ । र इन्द्रजीको कोठाबाट आफ्नो सामान सारें ।
निर्मललाई पहिलाको घटना सुनाएको थिइनँ । सुनाउनु आवश्यक पनि ठानिनँ किनकि अस्ट्रेलियामा रुम मेट प्रवृत्ति वा लिभ इन रिलेसनसिप सामान्य कुरा रहेछ । पुरुष र महिलाबीच सँगै बस्नु सामान्य कुरा रहेछ । अब म निर्मलसँगै बस्न थालेँ । अलिकति सहज हुन थाल्यो परिवेश । सिड्नीबाट आउँदा नै मेरो मिन्स रोकिएको थियो । दस दिन क्रस भइसकेको थियो । निर्मलको रुममा आएको भोलिपल्ट मैले आफू मिन्स भएको नाटक गरेँ र अलग ओछ्यानमै रात बिताएँ । रुम एउटा मात्रै थियो । अलग फोममा मैले पाँच दिन बिताएँ तर त्यो पाँच दिन मेरो लागि यति गम्भीर र चिन्ताजनक थियो कि मलाई नै थाहा छ त्यसको दुखाइ र पीडा । यदि साँचो कुरा भनूँ भने निर्मल रिसाउला भन्ने डर अनि झुट बोलिरहूँ भने पनि सत्यतथ्य एक दिन बाहिर आउँछ भन्ने त्रास  । काम पनि सँगै कलेज पनि सँगै र बस्ने पनि सँगै हामी । हमेसा अब सँगै भयौ । अब मलाई निर्मलबाट भाग्न सक्तिनँ भन्ने लाग्यो । सातौं दिनको दिन खोई वाइनको रमाइलोमा हामीबीच के के भयो । निर्मलले मलाई माया गर्न थाल्यो । अर्को एक महिनापछि मैले निर्मललाई आफ्नो मिन्स रोकिएको कुरा गरे । जतिबेला मेरो मिन्स रोकिएको दुई महिना भइसकेको थियो । निर्मल अत्यन्तै खुसी भयो । लिभिङ टुगेदरलाई अस्ट्रेलियामा आधा बिहेको मान्यता मिल्दोरहेछ ।
निर्मल केही महिनापछि इलेगल हुँदैरहेछ । कलेज परिवर्तन गरेको फि नतिरेको र हप्ताको बीस घण्टाभन्दा बढी काम गरेको कारणले । बच्चा भएपछि यही बच्चाको कारण उसको अस्ट्रेलियाको बसाइलाई लम्ब्याउने सोचमा पुग्यो ऊ । स्थिति सामान्य हुँदै गयो । मैले कुनै विपत्ति नआओस् भनेर मोबाइल नम्बर नै परिवर्तन गरेँ । र त्यो हरिबाट टाढा भए जसको कारण म गर्भवती भएकी थिएँ । मेरो लागि निर्मल सर्वस्व थियो अब । ऊ आफू पनि दंग थियो बाबु बन्न पाएकोमा । नौ महिनापछि ऊ बाबु बन्यो म आमा बनें । उसले आफ्नो पेपर बनायो यही बच्चाको कारण । ऊ खुसी भयो । म काम र पढाइ छोडेर छोराको स्याहार सम्भार गर्न थालेँ । पेपर बनेपछि निर्मल मदेखि परपर हुन खोज्यो । छोरा रोएको पनि उसलाई अब झर्को लाग्न थाल्यो । पहिला जस्तो थियो त्यस्तो ऊ कहिल्यै पनि भएन । ऊ एक दिन नेपाल आयो । र पछि म भएको ठाउँमा कहिल्यै फर्केर गएन ।
फेरि अर्को दिन
अचम्म पर्नुभयो इन्द्र देवकोटा मलाई देखेर । उहाँको पनि जापानीज केटी अध्ययन सकेर ओसाका फर्किछन् । हामीबीच फोनमा कुरा भए पनि कहिले बच्चाको बारेमा केही भनिनँ मैले । काम गर्न थालेको थिएँ बच्चालाई चाइल्ड किएरमा राखेर । धेरै महिनादेखि म एक्लिदै थिएँ । इन्द्रजी पनि एक्लै हुनुभएछ । उहाँकै अनुरोधमा म फेरि उहाँकोमा गएँ । समय बितिरह्यो जसरी बितिरहन्छन् अनेक ऋतुहरु आफ्नो अहमता छोड्दैछोड्दै । बच्चाको किएर पुग्यो । ऊ हुर्कंदै गयो । उता सिड्नीको त्यो आफन्त भनाउँदो हरि लागूऔषध खाएर जेल परेको थुप्रै दिन भइसकेको रहेछ । आनन्द लाग्यो । कमसेकम मैले आफूलाई सुरक्षित महसुस गरें अब । पढाइ पूरा गरे । जागिर खाएँ । पिआर लिएको छु । छोरा छ साथी छ अब । इन्द्रजी साथी हुनुहुन्छ । सँगै बस्छौं । हामीबीच लिभ इन रिलेसनसिपको नाता छ । बिहे गरौंन भनी भनेँ, ‘तिम्रो त पिआर भयो अब मेरो पनि पिआर भएपछि बिहे गरौंला भन्नुहुन्छ । पिआरको नाउँमा अस्ट्रेलियामा हजारौं युवायुवतीले प्यार नै भुलिसकेका छन् । अहिले हजुरको हात समाउने छोरा मेरो छोरो हो अरु कसैको नि होइन ।’
राजा ! हजुर विगत दस वर्षदेखि यही मन्दिरमा यही समयमा लगातार आउनु भयो है ! लह लह झुल्ने धान खेतहरुमा कन्क्रिटको जङ्गल देखेँ । मान्छे पनि कन्क्रिटको जङ्गल भयो सके छन है । कन्क्रिट बाँचिछौ माया तिमी, त्यसैले देखेका फूल पनि तिमीलाई कन्क्रिटझैं लाग्न सक्छ । नजिक भएर बगिरहेको विष्णुमतीको दुर्गन्ध आइरहेको थियो । उसको कुराले म अवाक भएँ । मान्छे कसरी परिस्थितिको दास भएर बाच्न विवश हुदोरहेछ है कठैवर ! चित्त बुझाए आज आफ्नै मन । केही पनि भनिनँ मायालाई । अब उसलाई दुखी बनाएर मलाई के मिल्छ र ? । पारिजात स्मृति भवन पुग्यौं हामी गफिंदै । दस वर्षपछि उसले मलाई पठाएकी पत्र त्यही स्टेसनरीको भाइसँग सही सलामत रहेछ दियो उसले सानो कन्तुरबाट झिकेर । बाहिर खाममा मेरो नाम लेखिएको थियो। खुसी लाग्यो । खाम बाहिर उसले माया गरेर चुप्पा खाँदा रातो लालीको डोब पनि मेटिएको थिएन । पत्रको एक अंश पढे मैले
राजा ! अन्तिम बेलामा त्यो मायालु आँखा हेर्न इच्छुक थिएँ तर पाइनँ । दुःखी भएर अस्ट्रेलिया जाँदैछु केवल हजुरकै सम्झनाको आँसु बोकेर । मसँगै उभिएको छोरालाई बोकेर माथि उठाए आकाशतिर र भनें, ‘बाबू ! आमालाई धेरै माया गर है ! सबै पुरुष कुपुरुष हुँदैनन् तिमी पनि म जस्तै सत्पुरुष बन्नु ल ।’ पर्सिको उडान रहेछ मायाको । मैले त्यहीबाट उनलाई बिदाइ गरेँ । (आर्थिक दैनिकबाट)

प्रतिकृया दिनुहोस्

फेसबुक र ट्विटर मार्फत हामीसंग जोड़िनुहोस

सम्बन्धित समाचार

राजनीतिमा नमीठो घोच्ने काँडा हुन्छ

तिमी ऐना मेरो मुहारको र हेरिरहन्छु आफूलाई तिमीमा । कहिले अघाउदिनँ म आफ्नो मुहार हेरेर किनकि त्यहाँ तिम्रो विम्ब...

बालबालिका र बालअधिकार

हाम्रो देशमा १६ वर्षसम्मका बालबालिकाहरू कुल संख्याको ३९ दशमलव आठ प्रतिशत र १० देखि १९ वर्ष समूहका बालबालिका तथा...

कृत्रिम गर्भाधान : गाईभैंसीको वंशाणुगत गुण सुधारको एक उपयोगी प्रविधि

दुग्ध व्यवसाय कुनै बेला समग्र कृषि पेसाको सहायकको रुपमा मानिन्थ्यो । तर आज समग्र पशुपालन साथै दुग्ध व्यवसाय...
सुलसुले अरु धेरै

कस्तो अरिंगाल बन्ने !

पछिल्लो समय फस्टाईरहेको विकृति, हत्या, वलत्कार, हिंसा , ठगी, भ्रष्ट्रचार विरुद्ध आवाज उठाउँदा त्यसको प्रतिकार...

परराष्ट्रमन्त्री मंगोलिया उडे

परराष्ट्रमन्त्री प्रदीप ज्ञवाली यहि जुन ११ र १२ तारिखमा मंगोलियाको उलानवाटरमा हुने विकासशील भुपरिवेष्ठित...

कांग्रेस सभापति देउवाको छोराको उपचारका लागी दिल्ली लगियो

कांग्रेस सभापति तथा पुर्व प्रधानमन्त्री शेर बहादुर देउवाको छोरा जयवीरशिंह देउवाको नाक भित्रको हड्डी बढेर...

सशस्त्र प्रहरीमा आपसी समन्वयको अभावमा अयोग्यले फाईदा लुट्दै

सशस्त्र प्रहरीमा आपसी समन्वयको अभावमा अयोग्यले फाईदा...

मोदीका राजनितिक सल्लाहकार सुटुक्क नेपालमा

भारतीय प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदीका राजनितिक सल्लाहकार डा. रनजित राय सुुटुक्क नेपालमा आएका छन्...

सुलसुले समाचार

मंगलबार विहान काठमाडौ बाट लुक्लाको लागी उडेको सिता एयरको जहाज ईन्जिनको खराबीको कारण लुक्लामा अवतरण गर्न...

सम्पादकीय अरु धेरै

तामझामकोे जाम कहिलेसम्म व्यहोर्नुपर्ने !

संविधान सभाले बनाएको संविधानअनुसारको सरकारको पहिलो सरकारको नीति तथा कार्यक्रम वाचन गर्न जाँदा राष्ट्रपतिको जस्तो तामझाम र त्यसले जस्तो जाम गरायो त्यसदिन पीडित हरेकका मनमा यही प्रश्न उठेको हुनुपर्छ ।...

राजनीतिमा नमीठो घोच्ने काँडा हुन्छ

तिमी ऐना मेरो मुहारको र हेरिरहन्छु आफूलाई तिमीमा । कहिले अघाउदिनँ म आफ्नो मुहार हेरेर किनकि त्यहाँ तिम्रो विम्ब...
मनोरञ्जन / साहित्य अरु धेरै

ढल्की ढल्की गीत सार्वजनिक

१६ कात्तिकबाट प्रदर्शनमा आउने नेपाली कथानक चलचित्र ‘चंगा चेट’को दोस्रो गीत सार्वजनिक गरिएको छ । सोमबार...

पहिला आन्तरिक लोकतन्त्र स्थापित गर

लामो समयसम्म मुलुकको शासन सम्हालेको र राणा र राजतन्त्रको निरङ्कुशताविरुद्ध लडेको कांग्रेस आज आफ्नै पार्टीको...
आर्टून अरु धेरै
cartoon

भिडिओं अरु धेरै